KET - KETH - DEKETH



         KET–KETH-DEKETH

Mijn grootmoeder van vaderszijde werd al vroeg weduwe. 53 jaar was ze. De weduwe- en wezenwet bestond nog niet. Het was een moeilijke tijd zo zonder inkomen tussen twee wereldoorlogen in met een nakomertje van nog geen 12 jaar thuis. Hij was de jongste van de drie jongens die mijn grootmoeder kreeg én mijn vader. Grootmoeder was een markante vrouw die uiteindelijk 88 jaar zou worden.

 

Humoristisch als ze was, wist ze vaak iedereen voor de gek te houden en vooral als kind geloofden we haar verhalen. Zo vertelde zij ons ooit dat zij met haar broer getrouwd was en dat ze daar toestemming van de politie voor had. Het klopte wat ze zei. Zij en haar broer zijn op dezelfde dag en datum getrouwd en haar vader was bij de politie, maar dat vertelde zij er op dat moment niet bij.

 

Als er rag of stofdraden aan het plafond hingen, zei ze steevast: Haal m'n vrijers eens weg!

 

Oma vertelde ook, door gebrek aan seksuele voorlichting, dat ze een keer van haar ouders op haar kop had gehad omdat zij was vergeten om het raam dicht te doen waardoor de ooievaar binnen kon komen en er een baby in de wieg lag.

 

Mijn jongere broertje kon de letter R in woorden slecht uitspreken. Grootmoeder zei tegen hem: Je moet me niet oma noemen, maar freule. Deed hij, dus: feule! Vond ze prachtig. Ook met de letters SL had hij moeite als deze achter elkaar stonden, ze liet hem dagelijks oefenen met het zinnetje ‘sla met slakken’ steevast kwam er dan ‘sna met snakken’ uit tot grote hilariteit van Oma.

 

Ja, Oma voelde zich ook kind met haar kleinkinderen. Tot op hoge leeftijd deed zij mee met hoepelen, touwspringen en verstoppertje spelen.

 

Helaas, als kind luister je niet altijd naar de verhalen van oude mensen om je heen. Had ik dat maar wel gedaan, ze had zoveel te vertellen en ze zag overal de humor van in. Het was een geweldig mens. Jammer dat ik haar maar 20 jaar gekend heb.

 

Ondanks dat ik haar zo kort gekend heb, ben ik altijd geďnteresseerd geweest in haar achtergrond en herkomst. Zo is mijn onderzoek naar de grootmoeder naar wie ik vernoemd ben, begonnen en duurt dit onderzoek naar het verleden en naar de naam Ket nog steeds voort.

 

 

Marianne P. van Beek 

augustus 2011